Kraamverzorgende Ilse vertelt: een andere soort kraamweek
Tijd voor een nieuwe werkweek, en ik mag naar een Afghaans gezin waar een vierde kindje is geboren. De eerste drie kinderen zijn in Afghanistan geboren, en dit kleine mannetje is nu in Nederland ter wereld gekomen.
Het gezin woont sinds drie jaar in Nederland. Eerst verbleven ze een jaar in een AZC, nu wonen ze sinds twee jaar in een eengezinswoning. Mama spreekt Engels en een paar woorden Nederlands. Papa spreekt alleen Afghaans/Arabisch.
%3Afocal()&w=1920&q=75)
Kennismaken met kraamzorg
Wanneer ik binnenkom, zit mama lekker boven op bed haar kleine mannetje te voeden. De kinderen zijn naar school. Ze kennen het begrip kraamzorg helemaal niet, dus ik leg rustig uit wat ik kom doen.
Het gezin heeft interne zorg, maar ze willen niet dat ik huishoudelijke taken doe, alleen af en toe het toilet schoonmaken. Bovendien komt er een schoonzus uit Londen een week logeren met haar zoontje om te helpen.
Flexibele uren
In overleg werk ik tussen de 3 en 5 uur per dag, zodat er ruimte blijft voor het gezin. Ik geef dit door aan de planning. Minder uren betekent voor mij dat ik er ’s middags eventueel nog iets bij kan doen en dat gebeurt ook: tussendoor begeleid ik een partus
Tradities, warmte en aandacht
Mama heeft een zware zwangerschap gehad met allerlei ongemakken. Ook de bevalling was pittig. Dus: rustig aan, en tussendoor goed proberen te rusten.
Als de schoonzus arriveert, doet zij het badje met de kleine man, helemaal op hun eigen manier – op de grond, met een gieter warm water. Voor mij oogt het soms wat ruig, maar het is duidelijk dat het met liefde gebeurt. Ik weeg het kindje tussendoor, maar temperaturen is nog even een uitdaging: er is nog geen thermometer in huis. Na het badje is het tijd voor een kleine fotoshoot op een prachtig kleed.
Ook qua eten word ik regelmatig verwend: ik krijg van alles aangeboden om te proeven. Het gezin waardeert het erg als ik meedoe. De kinderen zijn helemaal verliefd op hun kleine broertje, maar door het regenachtige weekend vervelen ze zich soms. Tussendoor speel ik een spelletje met ze of ze kijken televisie. Papa werkt af en toe en komt later op de dag weer thuis. Eten gebeurt gezellig met z’n allen, zittend op de grond in de keuken – zoals ze dat gewend zijn.
%3Afocal()&w=1920&q=75)
Praktische zaken en afscheid nemen
Een uitdaging is de aangifte van de baby. Papa spreekt geen Nederlands, en in deze gemeente moet je nog fysiek aangifte doen bij het gemeentehuis. Ik bel met de gemeente om een afspraak te maken en vraag hoe we dit het beste kunnen aanpakken.
De tip van de ambtenaar: schrijf het aangifteformulier over of print het uit, en vul het samen met mama in. Dan kan papa alles overschrijven bij de gemeente. Het kost wat moeite en zelfs tijdens de afspraak heb ik de gemeente nog aan de lijn, maar het lukt! Ook de zorgverzekering loopt via de gemeente. Aan het eind van de kraamweek, als het BSN-nummer binnen is, regel ik dit ook samen met mama telefonisch.
Op dag 8 gaat het steeds beter met mama en met de kleine man. Het is voor mij weer tijd om afscheid te nemen. Als bedankje krijg ik een zak toffees mee.
Deze kraamvogel vliegt weer door.... Groetjes van kraamverzorgster Ilse
