Kraamverzorgende Ilse vertelt: Een tweede-kansweek
Het blijft bijzonder wanneer een gezin je opnieuw vraagt om bij hen te komen kramen. Dat voelt als een groot compliment. Tegelijk brengt het ook een beetje onrust met zich mee, omdat je er in de weken rond de uitgerekende datum steeds rekening mee houdt. Zo’n gezin voelt toch een beetje als een wandelende tijdbom tussen week 37 en 42.
Ook dit gezin. Ontzettend leuk om er voor de tweede keer te mogen kramen. De vorige keer dubbeltijd met een ander gezin, waardoor die kraamweek alweer anders verliep dan gepland.
%3Afocal()&w=1920&q=75)
Een nieuw begin, in een vertrouwde setting
Inmiddels zijn we 3,5 jaar verder. Toen, midden in de zomer, werd een klein meisje een week te vroeg geboren. Nu komt er een klein zusje bij. Ze zit echter nog heerlijk bij mama, dus na bijna een week overtijd wordt ze in het ziekenhuis geboren. Daarna mag het gezin weer naar huis.
Alsof ik nooit ben weggeweest
Door persoonlijke afspraken start ik een dag later en krijgt het gezin één dag zorg van een collega. Als ik de volgende dag voor de deur sta, voelt het als een warm bad om weer binnen te stappen. Zelfs het hondenvriendje herkent me… of misschien zijn het de hondenkoekjes die ik bij me heb.
Het gezin is blij dat ik opnieuw voor hen kom zorgen. De baby van toen is inmiddels een grote zus van 3,5 jaar, die heel goed weet wat ze wil en stapelverliefd is op haar kleine zusje.
Vorige keer waren we druk bezig met het op gang brengen van de borstvoeding. Dat ging uiteindelijk als een trein, en nu loopt het vanaf het begin al ontzettend goed. Mama is ervaren, kent de verschillende houdingen en voedingen, en de kleine meid heeft het trucje snel door.
Tussen koffie, knuffels en verhalen
Mama voelt zich goed, maar is wel wat overvallen door de snelheid van de bevalling. Dat moet allemaal nog even een plekje krijgen. In de afgelopen jaren is er bij hen én bij mij veel gebeurd, dus eerst maar eens bijpraten met een bakkie koffie.
Grote zus vindt het gezellig als ik tussendoor met haar speel. Ze heeft genoeg fantasie: bouwen met magnetische blokken, verhaaltjes lezen… Tegelijk is ze flink verkouden en wat uitgeblust door alle spanning. Zodra ze zich beter voelt, helpt ze weer vrolijk mee. We stofzuigen samen, hangen de was op en ze helpt graag met haar zusje in bad doen.
Haar boevengedrag komt ook weer tevoorschijn, net als haar stopwoordjes “zeker wel” en “zeker niet”, helemaal passend bij haar diva-gedrag.
Als een warme week voorbijvliegt
Papa maakt van elke lunch een feestje en doet tussendoor zijn eigen dingen. Opa en oma komen elke dag het avondeten verzorgen en eten gezellig mee.
Eén dag verkorten we de zorg, omdat er een aantal uur geen elektriciteit is. Het gezin brengt die dag door bij opa en oma. De week vliegt voorbij. Er komt visite om de kleine meid te bewonderen, we delen beschuit met muisjes en roze koeken. En dan, na acht dagen, is daar alweer de laatste dag.
Mama voelt zich elke dag sterker, de kleine meid groeit goed en de borstvoeding loopt nog steeds als een trein. Opa en oma komen ’s middags op de koffie om mij nog even gedag te zeggen. Als dank krijg ik lieve cadeautjes en een kaart met mooie woorden.
En dan is het tijd voor afscheid. Opnieuw een mooie, waardevolle kraamweek — dit keer volledig. Dit gezin gaat het weer redden zonder mij.
Deze Kraamvogel vliegt weer door…
Groetjes van kraamverzorgende Ilse
